Nadgryzione jabłko. Steve Jobs i ja. Wspomnienia - Chrisann Brennan

Ja i biografie to dwa, zupełnie odrębne przypadki. Zazwyczaj, a właściwie zawsze, omijam książki tego typu, gdyż po prostu takie publikacje strasznie mnie nudzą i nie mogę przez nie przebrnąć do samego końca. No chyba, że dana osobistość jest dla mnie mega ważna, jest moim idolem. Wtedy biografię takiego człowieka łykam bez jakichkolwiek oporów. Tak było w przypadku tej nowości od Kompani Mediowej. Steve Jobs to zdecydowanie warta uwagi postać, którą śledziłam i podziwiałam. Bo tak charyzmatycznych, pracowitych ludzi, powinno być dużo, dużo więcej w dzisiejszych realiach. 

Bohater książki był prawdziwym tytanem pracy, który nie bał się wyzwań i ciągle stawiał sobie nowe cele. Jego ciężka praca się opłaciła, gdyż stał się prawdziwą sławą o której dziś nie da się zapomnieć. Ale czy faktycznie taki był? Czy to, co znamy tylko ze szklanych ekranów, wywiadów, było tylko przykrywką, chęcią ukrycia prawdziwej osobistości? Te sprawy chyba najbardziej mnie interesowały i dlatego sięgnęłam po Nadgryzione jabłko. Zdawałam sobie sprawę, że po przeczytaniu książki, moja sympatia do Jobsa może zniknąć. Cóż, tak się nie stało, lecz po części patrzę teraz na to wszystko nieco inaczej. Bardziej realnie, trzeźwo, bez idealizowania. Bo Steve Jobs z pewnością do ideałów nie należał.

Była żona Jobsa, nakreśla nam inny obraz męża. Śledzi jego życie przez pryzmat swojego, co w tym przypadku naprawdę robi ogromne wrażenie. Czyta się to wszystko z zapałem, ale i niedowierzaniem. Jobs taki był? Naprawdę? On, który wszystko potrafił? Którego wymyślony symbol nadgryzionego jabłka przetrwa pewnie wieki? Tak kochani, Steve Jobs też miał słabsze, gorsze dni. W codziennych relacjach raczej uchodził za trudnego i nieustępliwego. Był typem samotnika, którego rodzina i przyjaciele nie mogli zrozumieć. Nawet swoje dziecko nie traktował tak jak powinien, co bardzo mnie zasmuciło i rozczarowało. Autorka nie koloryzuje więc osoby Jobsa, a przedstawia nam go takiego, jaki był w rzeczywistości. Myślę, że nie nadążał emocjonalnie, że chociaż był geniuszem, nie potrafił trzymać na wodzy swoich emocji.

Po lekturze tej książki, postać Jobsa stała się dla mnie jeszcze ciekawsza, jeszcze bardziej intrygująca. Dziś wiem, że sięgnięcie po Nadgryzione jabłko nie było stratą czasu. Według mnie, to zupełnie inny obraz Steve'a. Myślę, iż wielu odbiorców będzie zadowolonych po lekturze. I nawet jeśli nie czytacie biografii non stop, akurat Nadgryzione jabłko mogę serdecznie polecić każdemu! 

                                                                                                   

 

Tytuł: Nadgryzione jabłko. Steve Jobs i ja. Wspomnienia

Autor: Chrisann Brennan

Wydawnictwo: Kompania Mediowa

Oprawa: miękka

Liczba stron: 328

Uniwersum Metro 2035 w Górach Sowich

Nowa powieść Roberta J. Szmidta, a zarazem pierwszy tytuł polskiego autora wydany w ramach serii Uniwersum Metro 2035 – fani międzynarodowej rewolucji zapoczątkowanej przez Dmitrija Glukhovsky’ego mogą już szykować się na 15 maja. Uwaga: Nadchodzi „Riese”!

Zamów „Uniwersum 2035. Riese” w przedsprzedaży w najlepszej cenie!
Empik: http://bit.ly/RieseEmpik
Świat Książki: http://bit.ly/RieseSK

„Riese” otwiera polski rozdział w ambitnym projekcie Uniwersum Metro 2035, gałęzi Uniwersum Metro 2033, do której należą „Otchłań” oraz „Wieża”, wcześniejsze powieści Roberta J. Szmidta, tworzące wraz z najnowszą książką niezwykłą trylogię. Bo „Riese” to też spotkanie ze starymi znajomymi, takimi jak Nauczyciel, ostatni z Pamiętających, którym dane było urodzić się przed wojną i „pamiętać” świat sprzed zagłady, czy Iskra, która usłyszy od niego: „Przed atakiem Riese było dla nas (…) taką samą legendą jak Otchłań dla mieszkańców Wolnych. Zwykłym miejskim mitem obudowanym masą niesprawdzonych pogłosek i sensacyjnych, ocierających się o absurd plotek”. 

Bohaterowie trafiają właśnie tam, do podziemnego kompleksu w Górach Sowich, i szybko okazuje się, że w Riese kryje się znacznie więcej sekretów, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać...

Warto przypomnieć, że seria Uniwersum Metro 2035 – choć ściśle związana z Uniwersum Metro 2033 – to już inna, nowa rzeczywistość. Nie ogranicza jej ani rok 2033 w umiejscowieniu akcji, ani nie zamyka bohaterów w niewielkim fragmencie świata po Apokalipsie. Dmitrij Glukhovsky pisze o swoim projekcie, że o ile Uniwersum Metro 2033 to seria „o życiu na gruzach i osuwaniu się w ciemną otchłań, z której człowiek już nigdy się nie wydostanie”, to „w Uniwersum Metro 2035 każda książka stanie się (…) fragmentem, z których wspólnie ułożymy ogromną mozaikę, epickie płótno opowiadające o ostatniej próbie ludzkości, by uratować się i zmartwychwstać”.

Warto czekać na „Riese”!

Drapieżcy - Daria Orlicz

Tym razem chciałam wam przedstawić marcową premierę od wydawnictwa Harper Collins Polska. Zauważyłam, że mam od nich sporo kryminałów, thrillerów, a książka Drapieżcy jest kolejnym egzemplarzem z tej grupy gatunkowej. Jakimś cudem nie dostrzegłam, że niniejszy tom to trzecia część cyklu Stracone dusze, ale jakoś dałam sobie radę i bez większych problemów odnalazłam się w przedstawionej tutaj historii. Oczywiście na samym początku pewne obawy były, lecz po jakimś czasie odeszły w zapomnienie. Pozostała tylko przyjemność płynąca z możliwości poznania czegoś nowego. Czy faktycznie było warto? Czy pomimo tego, że kryminały to zdecydowanie nie moja bajka, książka Drapieżcy była dla mnie interesującą formą rozrywki? O tym w dalszej części recenzji. Postaram się was nie zanudzić na śmierć. 

W domu pod lasem, zupełnie samotna, mieszka pewna dziewczyna ze znamieniem na twarzy. Reszta uznaje ją za córkę czarownicy, dziwoląga, odmieńca, którego można wyśmiewać i popychać. Pewnej nocy dziewczyna staje się ofiarą trzech drani. Nikt jej nie pomaga, bo nikogo nie interesuje los dziewczyny. Umiera w samotności, a napastnicy są przekonani, że o ich czynie nie dowie się żaden człowiek. I tak zwyrodnialcy żyją sobie w spokoju, nie martwiąc się odkryciem zbrodni. Jednak nadchodzi wreszcie kres ich bezkarności. Pod domem dziewczyny pojawia się znicz w kształcie serca, a więc ktoś odkrył co się stało. Tylko jak i kim jest ten człowiek? Sprawcy całego zamieszania są zdesperowani i nie cofną się przed niczym. Całe miasteczko żyje w strachu przed mordercami. Kto będzie następną ofiarą, czy winni wreszcie poniosą odpowiednią karę? 

Na samym początku muszę was ostrzec... Drapieżcy to kryminał dosłownie naszpikowany opisami brutalności, okrutności. Miejscami miałam spory problem z przebrnięciem przez krwawe momenty, lecz zdawałam sobie sprawę, że kryminał taki musi właśnie być. Nie wyobrażam sobie takiego gatunku literackiego bez podobnych "urozmaiceń" w treści. Kryminał musi mieć odpowiedni klimat, który w tym przypadku został odtworzony w sposób idealny. Książka Drapieżcy wstrząsa i porusza do głębi, a chyba taki był zamysł autorki. Myślę, że aktualna sytuacja na świecie, przyzwyczaiła nas do okropności. Człowiek zetknął się już z różnymi problemami, więc niniejsza pozycja literacka nie powinna nikogo zbytnio szokować. 

Daria Orlicz zafundowała czytelnikowi ostrą jazdę bez trzymanki. Drapieżcy trzymają w napięciu, aż do ostatniej strony. Nie miałam bladego pojęcia, jak zakończy się ta historia, która rusza z kopyta już od pierwszych kartek, od pierwszego spotkania z lekturą. Tytułowi drapieżcy to ludzie bez cienia godności, pragnący sławy, poklasku, pieniędzy i bycia silniejszym. Oni nie cofną się przed niczym i po trupach chcą dojść do celu. Niestety często wygrywają w starciu ze słabszymi, ale i na takich gagatków przyjdzie kolej. Wtedy to oni proszą o wybaczenie! Czy można takich ludzi usprawiedliwiać? Nie sądzę. Daria Orlicz nie boi się poruszać trudnych tematów, które są niestety często spotykane w świecie realnym. Dlatego książka Drapieżcy przypadła mi do gustu i z chęcią sięgnę po kolejne pozycje spod pióra tejże pisarki. 

                                                                                                  



Tytuł: Drapieżcy
Autor: Daria Orlicz
Wydawnictwo: Harper Collins Polska
Oprawa: miękka
Liczba stron: 304

Po dobrej stronie - Spencer Quinn

Dziś totalnie inna tematyka. Po przeczytaniu kilku książek z gatunku fantasy, po pochłonięciu sporej ilości młodzieżówek, przyszedł czas na coś bardziej poważnego i wymagającego od czytelnika czegoś więcej, niż bezmyślnego wpatrywania się w wydrukowane słowa. Sięgnęłam po książkę Po dobrej stronie z czystej ciekawości, która mnie ogarnęła po zapoznaniu się z informacją zawartą na okładce. Pomyślałam sobie, że czegoś takiego nie mogę przegapić, nie mogę przejść obojętnie obok takiej pozycji. Nawet rekomendacje Kinga i Cobena nie zmotywowały mnie tak, jak właśnie opis na obwolucie. Dziś jestem prze szczęśliwa, że książkę Spencer Quinn przeczytałam i mam ją w swojej biblioteczce. Było warto!

LeAnne to kobieta, która w życiu sporo przeszła, ale nie boi się wyzwań. Jest doświadczonym żołnierzem i wybiera się na misję do Afganistanu. Ma nadzieję, że będzie w stanie sprostać nowym zadaniom. Jest nawet przekonana, że z misji nie wróci zbyt szybko. Cóż, życie pisze inne scenariusze. LeAnne wraca do kraju ciężko ranna. Kobieta ma totalnego doła, nie może się pozbierać po utracie oka. Kiepski stan fizyczny i psychiczny naszej bohaterki sprawia, że nic już nie wygląda tak jak wcześniej. Niby nic gorszego już jej spotkać nie może, a teraz powinno być tylko lepiej. Niestety LeAnne ciągle musi się zmagać z nowymi problemami. Niespodziewanie znajduje sprzymierzeńca w postaci... bezpańskiego, czarnego psiaka. Nad LeAnne zbierają się, po raz kolejny, czarne chmury, a jej życie znów wisi na włosku. 

Po dobrej stronie to książka, która bardzo mnie zaskoczyła. Spodziewałam się otrzymać jakiś thriller z elementami prawdziwego kryminału, a dostałam coś raczej odbiegającego od tych gatunków. Nie totalnie, ale w znacznym stopniu. Dla mnie dzieło Spencer Quinn to wysokiej jakości powieść psychologiczna. Znalazłam tam obraz ludzkiej tragedii, który wstrząsnął mną do głębi. Przyznaję się bez bicia i wcale nie wstydzę, że kilkukrotnie, podczas czytania książki, rozryczałam się na całego. Dawno nie miałam okazji zagłębić się w tak świetnie skonstruowaną, przepełnioną prawdą powieść. To wielka sztuka stworzyć dzieło mające nie tylko wartką akcję, lecz niosące również pewne przesłania. 

LeAnne, jako główna bohaterka książki, przypadła mi do gustu i tej osobistości nie miałam nic do zarzucenia. Jak sami doskonale wiecie, kobiety pracujące jako żołnierz, są raczej rzadkością. Czasy są inne, wszystko się różni, lecz w tym przypadku o jakichś ogromnych zmianach mówić trudno. To faceci wyjeżdżają na misję, biegają z bronią w dłoni i walczą. Kobiety przeznaczono do innych, mniej wymagających zadań. Tutaj LeAnne pozytywnie zaskakuje. Jest twarda, nieustępliwa, kierująca się rozumem, a jednocześnie w głębi ducha bardzo wrażliwa. W otoczeniu facetów nie boi się wyrażać swojego zdania. Rana widoczna na zewnątrz, nie jest w stanie pokrzyżować jej planów, chociaż ciągle miałam wrażenie, że ta rana, której wcale nie widać, doskwierała naszej bohaterce zdecydowanie bardziej...

Autor w sposób idealny przedstawił traumę zwykłego człowieka, pozwolił nam wejść w świat bohaterki. Dzięki niemu zrozumiałam postępowanie LeAnne i z całego serca jej kibicowałam. Nie mogłam uwierzyć, że tyle nieszczęść ciągle i ciągle spadało jej na głowę, a ona dalej brnęła w zaparte. Chciałabym być takim człowiekiem jak LeAnne... Może dlatego tak dobrze, tak szybko i z niezmiennym zainteresowaniem czytałam Po dobrej stronie. Powieść powinniście przeczytać, bo nie jest to kolejna pusta, pozbawiona sensu historyjka dla starszych odbiorców. Więc do dzieła! :)

                                                                                                     



Tytuł: Po dobrej stronie
Autor: Spencer Quinn
Wydawnictwo: Insignis
Oprawa: miękka
Liczba stron: 410

Leonardo da Vinci – geniusz, wizjoner, zwykły człowiek. Wyjątkowa książka Waltera Isaacsona już wkrótce w Polsce

Dnia 2 maja bieżącego roku przypada pięćsetna rocznica śmierci Leonarda da Vinci; wkrótce potem – 15 maja – ukaże się niezwykła opowieść o życiu tego artysty, naukowca i inżyniera. Wyszła ona spod pióra Waltera Isaacsona, cenionego amerykańskiego pisarza i dziennikarza, autora takich bestsellerowych książek jak słynna biografia „Steve Jobs” czy napisana z rozmachem i pasją rzecz o historii i rozwoju branży komputerowej zatytułowana „Innowatorzy”.
 

Zamów książkę w przedsprzedaży w najlepszej cenie!

http://bit.ly/LeonardoEmpik
http://bit.ly/LeonardoKSK

Poświęcona Leonardowi da Vinci książka Isaacsona jest wyjątkowa z kilku powodów. Liczące osiemset stron dzieło jest chyba pierwszą biografią tego nieustannie inspirującego renesansowego twórcy, która przedstawia go w tak bardzo ludzki i bezpośredni sposób. Na jej kartach da Vinci to z jednej strony geniusz, wizjoner, wyprzedzający swoją epokę inżynier i naukowiec, a drugiej – zwykły człowiek: pełen słabości niespokojny duch, który wielokrotnie nie potrafił zmierzyć swoich sił na zamiary. Leonardo nad wyraz często ulegał rozproszeniu, porzucał niedokończone dzieła, był niesłowny, nie potrafił – w przeciwieństwie do wielu innych artystów doby oświecenia – właściwie zadbać o stan swoich finansów i przychylność mecenasów.

Narracja Isaacsona wciąga od pierwszej strony; jego książka nie ma w sobie niczego z nudnej monografii – jest jak dobra, trzymająca w napięciu i pełna zagadek powieść lub jak gotowy scenariusz filmu (i rzeczywiście – film o Leonardzie da Vinci na podstawie dzieła Isaacsona jest w planach!). W śledzeniu dokonań twórczych Leonarda pomoże nam sto pięćdziesiąt kolorowych ilustracji – reprodukcji słynnych i mniej znanych dzieł geniusza, w tym stron z jego notatników, pełnych intrygujących szkiców, schematów i zapisków. Każda z tych rycin jest szczegółowo i z pasją omawiana przez Isaacosna – to zdumiewające, jak wiele o Leonardzie mogą nam powiedzieć ukryte przez wzrokiem laika detale jego prac!

„Leonardo da Vinci” Waltera Isaacsona to książka, od której nie sposób się oderwać. To jeden z najszczerszych portretów Leonarda w literaturze – człowieka z krwi i kości, bękarta, homoseksualisty nie kryjącego się ze swoją orientacją i wegetarianina z przekonania. Świetnie napisana, bazująca na najnowszych odkryciach, znakomicie oddaje ducha epoki i postać twórcy. Niech za jej podsumowanie posłuży nam cytat ze wstępu; Isaacson pisze w nim tak:

„Jedna z dziwacznych zagadek z notatnika artysty przybliży nam jego osobę: »Ogromna postać ludzkiego kształtu – im bliżej podejdziesz, tym staje się mniejsza«. Co to takiego? Odpowiedź: »Cień rzucany nocą przez człowieka z pochodnią«. Właściwie to samo można by powiedzieć o samym Leonardzie, ja jednak uważam, że ludzkie słabości nie sprawiają wcale, że staje się postacią mniejszego formatu. Jego wielkość – ta prawdziwa i ta powiększona o cień sławy – i tak każą nam widzieć w nim olbrzyma. Upadki i dziwactwa sprawiają jedynie, że jest nam bliższy, pozwalają mieć nadzieję, że my również możemy go naśladować, i dzięki temu jeszcze bardziej doceniamy jego triumfy”.

Przewoźnik - Clarie McFall

Książka kilka dni temu miała swą premierę, więc możecie jej wypatrywać w nowościach, na półkach w księgarniach. Przyznaję, że czyhałam na nią już od momentu, gdy pojawiła się w zapowiedziach wydawnictwa Zysk i S-ka. Tematyka powieści to jak najbardziej moje klimaty, a i notka na okładce dotycząca popularności niniejszej pozycji, zadziałała na mnie ze zdwojoną siłą. Jeśli Przewoźnik podobał się takiej ilości ludzi, to może i ja odnajdę w tej książce coś dla siebie? Już na wstępie tego wpisu mogę wam zdradzić, że dzieło Clarie McFall wylądowało na półce z notką - ulubione. Tak więc pewnie domyślacie się, jaka będzie moja opinia. Nie przedłużając, przechodzę do sedna!

Bohaterką książki jest nastoletnia Dylan. Dziewczyna wyrusza pewnego dnia do szkoły, ale na skutek przykrego zdarzenia urywa się z lekcji. Postanawia odwiedzić ojca, który nie mieszka z nią na stałe. W sumie tata jawi się jej jako obca postać, chociaż bardzo intrygująca. Po rozwodzie, kontakt Dylan z mamą nie wygląda najlepiej, więc dziewczyna ma nadzieję, że tylko ojciec będzie w stanie ją zrozumieć. Dylan wsiada do pociągu, zajmuje wygodne miejsce i... ogarnia ją ciemność. Na chwilę traci świadomość, a kiedy zaczyna normalnie kontaktować dochodzi do wniosku, że pociąg musiał ulec wypadkowi. Jakimś cudem wydostaje się z wraku, przechodzi przez tunel i spotyka na swej drodze chłopaka w podobnym wieku. Skąd się wziął ten tajemniczy nastolatek? Gdzie reszta pasażerów? Czy wszyscy zginęli? Dlaczego nikt jej nie pomógł? Jak się okazuje, tylko Dylan nie żyje, a zagadkowy chłopak o imieniu Tristan, jest jej przewoźnikiem. Teraz musi on przeprowadzić duszę dziewczyny do nowego miejsca, co wcale nie będzie takie łatwe.

Granica między życiem, a śmiercią od wiek wieków interesowała twórców. Sporo książek o takiej tematyce przeczytałam, ale były one zbyt poważne, naszpikowane naukowymi odniesieniami, które psuły ten niesamowity klimat. Były też takie pozycje, które do problemu podchodziły zbyt błaho. Tutaj wszystko wygląda zupełnie inaczej. Niby zwykła młodzieżówka jakich wiele na rynku wydawniczym, a jednocześnie ma w sobie coś co sprawia, że nawet starsi odbiorcy mogą być zadowoleni. Przewoźnik zdecydowanie skłania do myślenia, do zastanowienia się nad dotychczasowym życiem. A może warto by było coś w sobie zmienić? Tak, by później niczego nie żałować i trafić po śmierci do odpowiedniego miejsca. To, jak będzie wyglądało osobiste pustkowie, zależy tylko od nas samych. 

Przewoźnik to także miłosna historia, bo wątku tego typu zabraknąć w młodzieżówce nie powinno. Niemniej uważam, że został on nakreślony w sposób subtelny, nienachalny. Dylan kiedy żyła, nie potrafiła odnaleźć się w tym całym, normalnym świecie, pełnym przykrości, kłamstw, zdrad. Nie miała do kogo się wygadać, przytulić i zwyczajnie pobyć w towarzystwie osoby, którą tak naprawdę kochałaby całym sercem. To Tristan zmienił wszystko, a głównie nauczył ją kochać. To dzięki niemu stała się zdecydowanie twardsza, bardziej odporna na stres i przeciwności losu. W Tristanie znalazła bratnią duszę, którą nie potrafiła opuścić. Dlatego podjęła taką decyzję... Może szaloną, lecz podyktowaną prawdziwą miłością, szczerym uczuciem.

  Przewoźnik to zaskakująca, porywająca, wciągająca książka, którą nie mogę do tej pory wybić sobie z głowy ;) Bardzo mocno związałam się z bohaterami, z zapartym tchem śledziłam ich losy i dlatego z niecierpliwością czekam na pojawienie się drugiego tomu serii. Sam pomysł na książkę uważam za genialny, a podejście autorki do tematyki życia i śmierci, za niesamowicie trafne i ujmujące. Wszak nikt z nas nie wie, jak to wszystko wygląda, co się z nami dzieje, gdy opuścimy doczesny byt. Podobna historia może przydarzyć się każdemu czytelnikowi, prawda? Pewnie dlatego Przewoźnik tak mocno chwyta za serce i sprawia, że odbiorca ma ogromną chęć na jeszcze więcej! Książkę oczywiście polecam, a nawet traktuję, jako punkt obowiązkowy na liście dzieł do przeczytania w tym roku. 

                                                                                                             

 

Tytuł: Przewoźnik

Autor: Clarie McFall

Wydawnictwo: ZYSK I S-KA

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Liczba stron: 340 

 

Niedokończone opowieści - J.R.R. Tolkien

Pamiętam, że za Tolkienem w dzieciństwie nie przepadałam. Władca Pierścieni nudził mnie już po kilku stronach, a właściwie działał lepiej niż tabletka nasenna. Tak, były takie momenty w moim życiu ;) Potem, chyba już jako nastolatka, miałam kolejne podejście do twórczości tego autora i... przepadłam na całego. Pokochałam dzieła Tolkiena całym sercem. Do dziś ta miłość trwa z niezmienioną mocą, chociaż... staje się nawet mocniejsza. Dlatego z wielką ochotą zabrałam się za lekturę Niedokończonych opowieści. Książka ta uzupełnia moje tolkienowskie zbiory z czego bardzo się cieszę. 

Myślę, a raczej jestem przekonana, że autora przedstawiać wam nie trzeba. I nawet jeśli nie czytaliście jego książek i z fantastyką jesteście raczej na bakier, Tolkiena znacie doskonale. Wszak na szklanym ekranie też mogliśmy oglądać wspaniałe ekranizacje dzieł, które nieco przybliżyły laikom wykreowany przez mistrza świat. Oczywiście film to nie to samo co książka. Ja wolę wyruszyć do Śródziemia przy spotkaniu z dziełem pisanym. To prawdziwa frajda i raj dla ducha! Nie nudzę się ani przez chwilkę, bowiem mogę sobie sama wszystko na swój sposób wyobrazić. 

Niedokończone opowieści stanowią zbiór tekstów dotyczących mitologii świata przedstawionego przez Tolkiena. Moim zdaniem to takie uzupełnienie jego pozostałych dzieł, które wiele wyjaśnia, rozwiązuje sporo zagadek i tajemnic. Naturalnie nie wszystkich! Tak więc jeśli najpierw zabierzecie się za Niedokończone opowieści, Hobbit, Władca Pierścieni czy Silmarillion nadal będą interesującą pozycją literacką. Niemniej, uważam jednak, że Niedokończone opowieści będą odpowiednią lekturą dla wielbicieli Tolkiena. Fani poszerzą swoją wiedzę o Śródziemiu, wybranych bohaterach. 

Uważam, że niniejszy egzemplarz stanowi obraz wspaniałej, bardzo bogatej wyobraźni autora. Jestem oczarowana tym, jak precyzyjnie, skrupulatnie wszystko dopracował, dopieścił. Każdy szczególik jest idealnie przemyślany i pasujący do całości. Tutaj wszystko gra i nie ma prawa odstawać od reszty. 

 Książka została podzielona na cztery części. Nie zabrakło też ogromu komentarzy autora, które stanowią świetne uzupełnienie pozycji, sporo też wyjaśniają i nie pozwalają się zagubić w świecie Śródziemia. Są również przedmowy syna twórcy, Christophera Tolkiena, co według mnie było idealnym zamysłem ze strony wydawcy. Ogólnie rzecz ujmując, na plus zasługuje przepiękne wydanie Niedokończonych opowieści. Rozgościło się na dobre w mojej biblioteczce i co tu dużo ukrywać, wygląda prze genialnie ;) Tak więc jeśli jesteście fanami Tolkiena i chcecie koniecznie uzupełnić swą biblioteczkę o kolejne dzieło autora, to gorąco polecam wam lekturę Niedokończonych opowieści. 

                                                                                                       



Tytuł: Niedokończone opowieści
Autor: J.R.R. Tolkien
Wydawnictwo: ZYSK I S-KA
Oprawa: twarda
Liczba stron: 560